Kardinal Nemet predvodio Misu Večere Gospodnje u beogradskoj konkatedrali
Kardinal Ladislav Nemet, SVD, beogradski nadbiskup i metropolit, u konkatedralnoj crkvi Krista Kralja u Beogradu na Veliki četvrtak, 2. aprila, predvodio je Misu Večere Gospodnje. Uz kardinala su u koncelebraciji bili mons. Santo Rocco Gangemi, apostolski nuncije u Republici Srbiji, mons. Marko Trošt, generalni vikar, vlč. Aleksandar Ninković, župnik župe Krista Kralja, te vlč. Stipe Filipović, župni vikar ove župe i sekretar nadbiskupa.
Kardinal je na početku misnog slavlja pozvao sve prisutne vernike da tokom ovog Vazmenog trodnevlja prate Isusa na Njegovom putu muke, smrti i slavnog uskrsnuća.
„Svaka sveta misa postaje doživljaj Uskrsa. Ne samo u našem liturgijskom kalendaru nego i u u dubini srca. Svaka sveta misa poziva na promenu našega života i do služenja bližnjima. Zato je integralni deo današnje liturgije pranje nogu. Simbolički gest Gospodina Isusa ali gest koji kazuje kako je daleko otišao Isus da bi nam dao primer“, nastavljajući razmišljanje u svojoj propovedi kardinal je govorio o simbolici današnjeg dana, povezujući služenje danas sa onim prikazanim u Bibliji kroz ovaj gest.
Nakon propovedi usledio je jedan od najupečatljivijih trenutaka a to je obred pranja nogu, gest duboko ukorenjen u evanđeoskoj poruci Velikog četvrtka. Kardinal Nemet simbolično je oprao noge dvanaestorici „apostola“, na taj način i simbolički uprisutnjujući Kristov čin ljubavi prema svojim učenicima i poziv na služenje bližnjima. U duhu zajedništva sa međunarodnom zajednicom koja ima redovne nedeljne svete mise u konkatedralnoj crkvi, misa je bila dvojezična.
Misno slavlje završeno je prenošenjem Presvetog Sakramenta u tabernakul na pokrajinskom oltaru uz kratko klanjanje. Samo prenošenje Presvetog i ostavljanje praznog tabernakula predstavlja čin Isusovog izlaska iz Jerusalima, kada je uhapšen a sutradan i razapet. Ovim činom započinje vreme tišine, koje vodi ka otajstvu Kristove muke i smrti i naposletku uskrsnuća. U ovim trenucima Crkva prelazi u potpunu tišinu, kada i sam ambijent unutar Crkve, poput ogoljenih oltara predstavlja duboku povezanost sa Isusom i žalost.
Marija Antonela Kanelić
