HomeArchbishop

MSNG. STANISLAV HOČEVAR, THE ARCHBISHOP AND METROPOLITAN OF BELGRADE

Mons. Stanislav Hočevar was born on 12 November 1945 in the village of Jelendol, parish and municipality of Škocjan near Novo Mesto, the Diocese of Novo Mesto, Slovenia. After completing primary school in Škocjan, in 1960 he joined the Salesians of Don Bosco. He attended high school in Križevci and Rijeka, and then entered the novitiate of the Salesians. He served in the Army from 1966 to 1967 in Skopje. Then he was an educator in the novitiate in Želimlje near Ljubljana. He studied theology at the Theological Faculty in Ljubljana. He was ordained a priest on 29 June 1973.

 

He obtained his Master’s degree from the Theological Faculty in Ljubljana in 1979 with a thesis in theology: Personal sin in today’s hamartiology. Since the year 1973 was the trainer in a small seminary in Želimlje, and a trustee of this Salesian institution since 1979.

Two years (1982-1984) he was deputy Salesian Provincial in Slovenia. Then four years he was the manager of the dormitory for high school students – Modestov home in Klagenfurt, Austria. In 1988 he was elected Provincial of the Salesians in Slovenia for the first time, and from 1994 to 2000 he was entrusted with his second term in the same department. He took part in four Salesian General Chapters in Rome. He was the President of the Conference of Major Superiors of Slovenia in two terms, and then he was the Secretary General of the same conference for two years.

Even with these responsibilities and duties, he found the time to write. In 1978 his booklet Peter the Polish in 1983 was published. Open Your Heart, was published in 1983 and in 1988 for May devotion The Great Sign, and in 1998 he was editor of the book The years the great maturation about all violent death victims of the Second World War in the local parish near Škocjan near Novo Mesto.

In the year 1999 during the bombing of Yugoslavia he started the initiative “Peace to you, Balkan” and in the same year he started the successful foundation to help families with multiple children under the name of Anna’s Fund. On the feast of the Annunciation on  25 March 2000 Pope John Paul II appointed him the Coadjutor of the Archbishop of Belgrade. He received Episcopal ordination on 24 May 2000  in the church of Our Lady Help of Christians in Rakovnik in Ljubljana. He came to Belgrade on Pentecost 2000.

At the plenary session of the Bishops’ Conference of Yugoslavia in the autumn of 2000 he takes charge of the catechesis and youth, of the religious life, and became the president of the Bishops’ Commission for Caritas.

On 31March 2001 Holy Father John Paul II accepted the request for the dismissal of the former Archbishop of Belgrade Dr. Franc Perko, and with this Msgr. Stanislav Hočevar takes the service of the Archbishop and Metropolitan of Belgrade.

On 16 May 2001 he was elected President of the Bishops ‘Conference of Yugoslavia, later renamed the International Bishops’ Conference of St. Cyril and Methodius, where he also performed other functions, and on 7 July 2006 the XVI Plenum in Petrovaradin entrusted him with another five-year term.

In 2002 he became a member of the Pontifical Council for the Advancement unity of Christians. At the bishop’s coat of arms of Msgr. Stanislav Hočevar a star and a harp are presented. The star indicates the transcendent dimension of human life, and therefore marks the Church and the Virgin; the harp is an instrument that speaks of harmonious unity, a symbolic number of seven sacraments of the Church. These symbols indicate the light and the hope which Christianity brings. The colors on the background of the coat of arms are typical Slovenian colors.

The motto of his Episcopal ministry is: Servite Domino in laetitia (meaning: Serve the Lord with joy).

Mons. dr franc Perko (nadb. 1986-2001)

Rođen je 1929. godine u Krki (Slovenija). Teološki fakultet završio je u Ljubljani, gde je i zaređen za sveštenika (1953). Doktorirao je 1963. na Katoličkom bogoslovnom fakultetu u Ljubljani s tezom Filozofija i teologija sv. Ćirila i Metodija. Između 1965. i 1968. godine bio je na magistarskim studijama na Istočnom institutu u Rimu, gde je magistrirao na temu istorije i teologije Istočnih crkava. Od 1976. do 1981. bio je dekan Teološkog fakulteta u Ljubljani, a od 1985. do 1990. član Međunarodne teološke komisije u Rimu.

Za Beogradskog nadbiskupa i prvog metropolita imenovan je 16. decembra 1986; posvetio ga je lično Jovan Pavle II 6. januara 1987. u Rimu. Beogradsku nadbiskupiju preuzeo je 15. februara 1987. Od 1991. član je međunarodne katoličko-pravoslavne teološke komisije. Po osnivanju Biskupske Konferencije SRJ 1997. izabran je za njenog prvog predsednika.

Nadbiskup Perko bio je jedan od pionira uspostavljanja bratskih veza Bogoslovskog fakulteta Srpske pravoslavne crkve u Beogradu i Bogoslovskog fakulteta u Ljubljani, što je krunisano ekumenskim susretima tri teološka fakulteta u ondašnjoj Jugoslaviji (u Beogradu, Zagrebu i Ljubljani). Ti ekumenski susreti započeli su 1974, da bi se održavali svake druge godine, neizmenično, u organizaciji svakog teološkog fakulteta. Bio je aktivan učesnik tih simpozijuma do poslednjeg skupa 1990. godine.

Posebno delikatno je bilo vreme biskupovanja od devedesetih godina XX veka i raspada SFR Jugoslavije. Uprkos neprilikama kojima je bio izložen, ostao je spreman za dijalog i sa neistomišljenicima. Godine 1997. dobio je posebnu važnu ulogu u okviru tada formirane Biskupske konferencije Jugoslavije (potonje Srbije i Crne Gore). Naredne godine učestvovao je na biskupskoj Sinodi u Rimu. Godine 1999. doživljava bombardovanje Beograda, odnosno Srbije i Crne Gore (kao i izjašnjavanje Svete Stolice protiv tog čina od NATO-a, učinjenog pod nazivom ’’Milosrdni anđeo’’). Zbog slabog zdravstvenog stanja je penzionisan. Potom je živeo u rodnoj Sloveniji, sve do smrti 20. februara 2008. godine.

Mons. Alojzije Turk (nadb. 1980-1986)

Rođen je 1909. godine u Bršlinu kod Novog Mesta u Sloveniji. Studirao na Bogoslovskom fakultetu u Ljubljani. Za sveštenika je zaređen 1934. Već tokom studija zainteresovao se za probleme jedinstva hrišćana; učestvovao na međunarodnim ćirilometodskim kongresima kao i na nekoliko sveslovenskih kongresa.

Pošto je zaređen za sveštenika skopski biskup Gnidovec ga je pozvao u svoju biskupiju, gde se od 1934. godine nalazio na različitim mestima dijeceze. U januaru 1935. povereno mu je uredništvo časopisa Blagovest.

Za vreme Drugog svetskog rata bio je vojni sveštenik. Godine 1944. imenovan je u Skoplju za generalnog vikara s posebnim ovlašćenjima za deo biskupije pod bugarskom okupacijom. Godine 1955. morao je da se vrati u Sloveniju. Od 1959. je u Beogradu, gde pomaže župniku Krista Kralja. Godine 1964. postaje glavni urednik Blagovesti. Imao je i druga važna zaduženja. Održavao je prijateljske kontakte sa Srpskom pravoslavnom crkvom i njenim institucijama. Učestvovao je na svim ekumenskim simpozijumima.

Za beogradskog nadbiskupa je imenovan 7. marta 1980. godine, a biskupsko posvećenje je primio 20. aprila. Godine 1986. papa mu je imenovao naslednika. Povukao se u Sloveniju i ostatak života proveo u Novom Mestu, gde je i umro 1995.

Mons. dr Gabrijel Bukatko (nadb. 1964-1980)

Rođen 1913. godine u Donjim Andrijevcima kod Slavonskog Broda (Hrvatska). Potiče iz Križevačke eparhije, koja je u to vreme okupljala sve grkokatolike na području Jugoslavije. Gimnaziju je završio kod franjevaca u Visokom, a bogoslovske studije u Rimu, gde je stekao i titulu doktora nauka.

U Križevcima je bio i sekretar biskupa; s vremenom je postao kanonik. Godine 1950. imenovan je za apostolskog administratora Križevačke grkokatoličke eparhije. Biskupsko posvećenje je primio 1952. Deset godina je bio sekretar Biskupske konferencije Jugoslavije. Za nadbiskupa koadjutora s pravom naslednstva, imenovan je početkom 1961.

Nakon smrti Josipa Ujčića (1964) postaje beogradski nadbiskup. Zatekao je tešku ekonomsku situaciju, kao i nedostatak sveštenika u Nadbiskupiji, što je želeo da prevlada, kao svoj primarni zadatak. Posvećenički se pobrinuo da odredbe Drugog vatikanskog sabora zažive i na području njegove dijeceze.

Uspeo je da uspostavi uzorne odnose s Pravoslavnom crkvom u Srbiji. U to doba, 1966. obnovljeni su i diplomatski odnosi između Svete Stolice i SFR Jugoslavije, što je unekoliko olakšalo njegovu misiju.

Godine 1980. podneo je ostavku iz zdravstvenih razloga i prema kanonskim propisima. Potom se povukao u Ruski Krstur, gde je i umro 19. X 1981. godine. Sahranjen je u parohijskoj crkvi sv. Nikole (koja je od 2003. katedralni hram egzarha za vernike istočnog obreda u Srbiji i Crnoj Gori). Smatra se da mu je najveća zasluga što je okupljao bogoslove i iz drugih biskupija, nastojeći da za Nadbiskupiju osigura kler, te da je za vreme Drugog vatikanskog sabora, na kojem je učestvovao, zapaženo ’’zračenje njegove ličnosti’’.

Mons. dr Josip Ujčić (nadb. 1936 – 1964)

Rođen je 1880. godine u Starom Pazinu u Istri, danas u Hrvatskoj. Posle studija je zaređen za sveštenika u Trstu (1902). Doktorirao je u Beču 1908. godine. Bio je sekretar biskupa u Trstu i istovremeno profesor moralne teologije u Gorici. Između 1912. i 1918. bio je dvorski kapelan na carskom dvoru i direktor bečkog zavoda ’’Augustineum’’. Nakon Prvog svetskog rata postao je profesor moralne teologije na novoosnovanom Bogoslovskom fakultetu u Ljubljani.

Za beogradsko-smederevskog nadbiskupa i apotolskog administratora banata imenovan je 28. novembra 1936. godine. Premda pripremljen na mnoge nasleđene probleme u Nadbiskupiji, uključujući i one finansijske prirode, svojom sposobnošću i svestranim zalaganjem uspeo je da sačuva što se moglo spasti, usmeravajući rad Nadbiskupije ka njenom razvoju, kao i duhovni život stada. Svedok je tzv. konkordatske krize (1937) zbog nezadovoljstva pojedinih političkih i crkvenih krugova koji se nisu slagali sa potpisivanjem Konkordata između Vatikana i Kraljevine Jugoslavije. Početak Drugog svetskog rata, raspad Kraljevine Jugoslavije i nemačka okupacija donele su njemu lično i nadbiskupiji u celini ogromne neprilike. Trudio se da unesrećenima pruži pomoć i nadu. Ipak, usled novih istorijskih neprilika mnogi katolici odlaze iz Beograda i Srbije. S druge strane, mnogobrojni Slovenci, proterani iz svojih domova, nastanjuju se u Beogradu i u unutrašnjosti Srbije, među kojima su i sveštenici, redovnici i redovnice. Pored gostoprimstva Srba, i sam je učinio mnogo na tome da izbeglice budu zbrinute. Posle Drugog svetskog rata, u prvim godinama komunističke Jugoslavije, suočio se s mnogim nevoljama svog stada. U isto vreme opusteli su pastoralni centri u unutrašnjosti Srbije, dok je deo crkvene imovine nacionalizovan. Bilo je potrebno mnogo truda i mudrosti da očuva Nadbiskupiju. Ozbiljan momenat tokom njegovog mandata bio je i prekid diplomatkih odnosa između Jugoslavuje i Svete Stolice 1952. godine.

Svestan svih ograničenja ipak je uspevao da komunicira s najrazličitijim slojevima ljudi, pa i s vlašću. Uspelo mu je da vodi Crkvu bez većih problema u nametnutim okolnostima. Punih četrnaest godina bio je predsednik Biskupske konferencije Jugoslavije. Posebno je zaslužan za ponovno izlaženje lista Blagovest (1946). Učestvovao je na Drugom Vatikanskom saboru (1962-1965). U 80. godini života dobio je visoko državno odlikovanje, a Sveta Stolica mu je dala dužno priznanje za njegov rad. Iscrpljen bolešću umro je 24. marta 1964. godine. Sahranjen je u Beogradu u crkvi Krista Kralja.

Mons. fra Ivan Rafael Rodić (nadb. 1924 – 1936)

Rođen je 1870. u Nurkovcu kod Požege u Hrvatskoj. U franjevačku Provinciju sv. Ivana Kapistranskog stupio je 1886. godine. Za sveštenika je zaređen 1893. u Budimpešti, gde je iste godine položio ispit za profesora teologije. Od tada do 1898. predavao je u Baji. Od 1900. do 1903. bio je prvi kustos novoosnovane franjevačke Provincije sv. Ćirila i Metoda. Bio je gvardijan u Zagrebu (1900-1903; 1909-1912), Varaždinu (1903-1909) i na Trstu, kraj Rijeke (1918-1923).

Za apostolskog administratora Banata sa sedištem u velikom Bečkereku (Zrenjaninu) imenovan je 1923. Na tom mestu zateklo ga je imenovanje za prvog beogradsko-smederevskog nadbiskupa 29. oktobra 1924. godine. Pred njim su bili ogromni zadaci, jer je trebalo organizovati rad obnovljene Nadbiskupije na svim nivoima, od temelja. Zahvaljujući upornosti ubrzo osniva župe u Beogradu i u unutrašnjosti Srbije. Blagoslovio je i mnoga laička društva. Doprineo je utemeljenju karitatiivnih organizacija. Jednim od njegovih velikih uspeha smatra se Euharistijski kongres, održan u Velikom Bečkereku (1934).

Manje sreće imao je usvojim finansijskim poduhvatima, koji su prema dosadašnjim saznanjima posledica pogrešnih saveta. Ti događaji doneli su Nadbiskupiji i njemu lično mnoge neugodnosti. Da bi u nastalim prilikama olakšao Crkvi, on je 1936. zatražio ostavku. Posle toga živeo je u Hrvatskoj Kostajnici, a od 1938. do smrti 10. maja 1954. godine u Požegi.